De bioskoop is
vandaag gemodelleerd naar het themapark of pretpark. Je kan er kiezen
uit ervaringen, prikkels en emoties van verschillende aard. De nieuwste
beeld- en geluidstechnieken worden er ingezet op zoek naar sterke
ervaringen. Ook de televisie, zonder dewelke er haast geen film meer
geproduceerd wordt, is nu een kanaal dat geconditioneerd wordt door
het vergroten van marktaandelen en door het inspelen op de vraag van
de kijker. Sommige produkties komen tot hun recht in dit kader en
zijn er ook voor gemaakt. Kunstenaars zoals bijvoorbeeld Egoyan, Cronenberg,
Ferrara of Burton voelen zich perfect thuis in deze wereld van de
games, het voyeurisme, het sentiment, de fysieke prikkels, de collectieve
angsten en het verlangen om in het reine te komen. Het is voor hen
de perfecte invalshoek om onze cultuur door te lichten.
Toch heeft de bioskoop nog een andere toekomst. Het zou een plaats
kunnen zijn waar onder andere ook niet-gestandaardiseerde produkties
zouden kunnen worden vertoond. Sommige kunstenaars kiezen er immers
voor om onafhankelijk en los van de spelregels en de standaarden van
de industrie te werken. Wat voorlopig ontbreekt in meeste zogenaamd
betere bioskopen is de openheid voor deze produkties en de wil om
uit rigide netwerken en monopolies van de distiributeurs te stappen.