1000 Plateaux: mode(s) d’emploi.
A live event including sounds, film, video, spoken word, websites, software programs and snacks demonstrating and encouraging the use of Gilles Deleuze's & Felix Guattari's visionary book of anti-philosophy, Mille Plateaux.

organisatie: CONSTANTvzw en CYBERTHEATRE Brussels

 
samenstelling: Herman Asselberghs & Pieter Van Bogaert (INCIDENT vzw)
donderdag 20 november 1997, Cybertheatre,

Een avondje-uit in het teken van een boek? Van een filosofieboek dan nog? Nee, te moeilijk. Te conceptueel. Tenzij.het boek Mille Plateaux heet en de schrijvers ervan, de Franse (pop)filosofen Gilles Deleuze & Felix Guattari, zelf suggereren dat je het zou lezen zoals je naar een lp luistert: met je eigen favoriete nummers die je steeds opnieuw opzet en achteraf blijft neuriën, en met andere stukken die je altijd overslaat. Hun uitdrukkelijke invitatie aan het adres van de lezer valt ook al niet mis te verstaan: je schrijft het boek keer op keer al lezend mee of je laat het links liggen. Bovendien is Mille Plateaux dat unieke boek dat je niet van a tot z hoeft te lezen (en zeker niet in die volgorde) om het gelezen te hebben. Je neemt het ter hand wanneer je het denkt nodig te hebben en terwijl je er in grasduint (browsen heet dat tegenwoordig), vind je er altijd wel bruikbare ideeën in. Een boek als een werktuig dus.

En het wordt gehanteerd, door heel wat muzikanten bijvoorbeeld. De overduidelijkste link tussen hun ‘nieuwe’ electronische muziek en Deleuzes & Guattari’s boek is de oprichting van het Duitse platenlabel Mille Plateaux. Ook het Brusselse platenlabel Sub Rosa vond (al langer geleden) in hetzelfde boek de inspiratie voor zijn aktiviteiten en steekt zijn bewondering voor het Franse tweetal niet onder stoelen of banken. Maar de verwantschap gaat verder dan het eerbetoon: de Duitsers Oval, de Brit Scanner en de Amerikanen Soundlab en DJ Spooky zijn slechts enkele namen in een groeiend rijtje van artiesten die in hun muziek de strategieën van het Franse duo aanwenden, de een al (zelf)bewuster dan de ander. Zij maken deel uit van een internationale nieuwe garde van experimentele componisten die zich bewegen doorheen de sferen van de electro-akoestiek, de musique concrète, de seriële en post-seriële muziek, de techno, ambient, jungle & andere microgenres van de hedendaagse electronische muziek. Met gemak laveren ze heen en weer tussen dansvloer & concertzaal, tussen de (post-)rave jeugdcultuur & de avant-garde van het hedendaags klassiek.

Die grensoverschrijdingen, of noem het gewoon soepelheid, heeft een en ander gemeen met Deleuzes & Guattari’s sleutelconcept ‘rizoom’. Oorspronkelijk een term uit de plantenkunde voor een netwerk van stengels in een laterale verbinding (gras, quoi), wordt hij in handen van deze theoretische provocateurs een pleidooi voor een horizontaal netwerk in plaats van voor een verticaal, hiërarchisch gestructureerde (wortel)struktuur. Klinkt daar niet het Internet door? En laat dat ander favoriet toverwoord van deze conceptuele iconoclasten, ‘het orgaanloze lichaam’, zich vandaag de dag (ook) niet lezen als de samensmelting van het lichaam van de sampler-muzikant met zijn technologische apparatuur? Of als het sampler-apparaat zelf? Hun ‘nomadologie’ staat niet voor het bestaan van de migrant of voor de dakloze, maar dient zich aan als een verlangen naar onophoudelijke verandering, naar de praktijk van de voortdurende metamorfose. Naar de flow van de dj dus: hij slaat geen acht op gestolde en vaak vastgeroeste betekenissen van klanken noch van concepten. En naar de remix: zij demonstreert dat er niet zoiets bestaat als een definitieve versie. In Mille Plateaux heet het "ne pas ‘faire le point’: plutot tracer des lignes".